این مقاله به بررسی ساختارهای حکومت محلی در بلخ بر پایه اسناد بلخ، از اوایل سده چهارم تا اواخر سده هشتم میلادی، می‌پردازد. سعیدرضا حسینی با تمرکز بر سه ناحیهٔ گوزگان، روب و کَدَگستان نشان می‌دهد که حکومت محلی یکی از ارکان اساسی ساختار سیاسی بلخ بوده است. این نواحی تحت فرمانروایی حاکمان محلی قرار داشتند که امور اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و نظامی را با استفاده از تشکیلات اداری و نیروهای محلی اداره می‌کردند. مقاله همچنین تداوم این الگوی حکومت‌داری را در دوره‌های مختلف، از حکومت‌های ایرانی و هپتالی و ترک تا دوره اسلامی، بررسی می‌کند و آن را الگویی سازگار با جغرافیا و تنوع جمعیتی باختر می‌داند.

برای اطلاعات بیشتر این پیوند را باز کنید.